Aritmie

Aritmieën zijn abnormale veranderingen in het patroon en/of veranderingen in de snelheid van het normale hartritme. Sommige veranderingen in de snelheid van het hartritme (hartfrequentie) zijn heel normaal, bijvoorbeeld als het hartritme versnelt tijdens inspanning of het hartritme vertraagt als u rust of als u slaapt. Enkele vaak voorkomende aritmieën en hun gevolgen:

• Een langzame hartslag wordt een bradycardie genoemd en een versnelde hartslag heet een tachycardie. Zowel tachycardieën als bradycardieën kunnen leiden tot een gebrek aan bloedtoevoer naar de hersenen, de kransslagaderen (bloedvoorziening voor de hartspier), of de rest van het lichaam.
• Aritmieën kunnen voorkomen in de twee bovenste hartkamers (atria genaamd) en de onderste kamers (de ventrikels), bijvoorbeeld ventriculaire tachycardie.
• Aritmieën kunnen leiden tot een gebrek aan bloedtoevoer naar de hersenen wat duizeligheid of bewusteloosheid (flauwvallen of syncope) kan veroorzaken.
• Te weinig bloedtoevoer naar de kransslagaderen kan pijn op de borst of een drukkend gevoel (angina pectoris) veroorzaken.
• Onvoldoende bloedtoevoer naar de rest van het lichaam kan zwakte veroorzaken en kortademigheid.

Hoe krijg je aritmieën?

Aritmieën doen zich voor als het hart schade heeft opgelopen of beschadigd is, bijvoorbeeld bij afwijking aan de hartklep, hartfalen, hartspierziekte, tijdens aanvallen van angina pectoris of na een hartaanval.

• Het soort aritmie hangt af van welk gedeelte van het hart beschadigd is.
• Normaal werkt het hart via elektrische signalen vanuit een goed georganiseerd systeem van speciale cellen waardoor het hart op een regelmatige en georganiseerde manier blijft slaan.
• Aritmieën worden veroorzaakt door abnormale elektrische signalen in het hart voortgebracht door schade die het normale patroon verstoort; bijvoorbeeld in de bovenste kamers kan dit atriumfibrilleren of tachycardie tot gevolg hebben.

Hoe ernstig zijn aritmieën?

Aritmieën wijzen op een hartziekte en afhankelijk van de ernst kan dit leiden tot plotseling overlijden. Aritmieën kunnen ook invloed hebben op de kwaliteit van leven als zij niet behandeld worden, omdat aritmieën pijn op de borst, zwakte, kortademigheid en flauwvallen tot gevolg kunnen hebben. Deze symptomen zijn op zich zeer alarmerend en verontrustend en kunnen de dagelijkse activiteiten beperken. De ernstigste soort aritmie heet ventrikel (onderste kamer) fibrilleren. Dit houdt in dat het hartritme totaal ontregeld is, snel klopt en het hart niet langer bloed naar de rest van het lichaam kan pompen.

Hoe lang duren aritmieën?

Dit hangt af van de oorzaak en de bron van de aritmie. Atriumfibrilleren, snel en onregelmatig samentrekken van de bovenste kamers (atria) kan maanden of jaren aanwezig zijn. Gelukkig kan atriumfibrilleren goed onder controle gehouden worden met medicijnen. Andere artimieën kunnen slechts enkele minuten duren zoals bij ventrikel tachycardie of ventrikel fibrilleren.

Hoe worden aritmieën behandeld?

Tachycardieën brengen een versnelde en soms ontregelde hartslag met zich mee. Hieronder valt onder meer atriumfibrilleren, atriumfladderen, atrium tachycardie en ventrikelfibrilleren. De tachycardie wordt behandeld met medicijnen om de frequentie van de ventrikelcontracties te vertragen en om de hartfrequentie weer terug naar normaal te brengen. Dit kunnen calcium kanaalblokkers, bètablokkers en digoxine zijn.

• Bepaalde type calcium kanaalblokkers werken op de hartcellen door de abnormale elektrische activiteit te remmen en het hart minder gevoelig voor de prikkels te maken en te zorgen voor een normaler hartritme.
• Bètablokkers werken door de hartfrequentie te vertragen en de contractiekracht van het hart te verlagen. Zij doen dit door de stof, noradrenaline, afkomstig uit de hartzenuwen en adrenaline, dat in het bloed zit te blokkeren. Hierdoor komt het hart tot rust en dit is minder prikkelbaar en daardoor minder gevoelig voor abnormale elektrische activiteit en aritmieën.
• Digoxine, soms ook digitalis genoemd, remt elektrische geleiding van impulsen in het hart die het hartritme regelen. Dit leidt tot een tragere hartslag. Dit is nuttig bij boezemfibrileren omdat daardoor de normale elektrische signalen de situatie weer onder controle kunnen krijgen.

Ook zijn er andere behandelingsvormen die kunnen worden aanbevolen als medicijnen niet werken, zoals electrofysiologische behandeling en soms een operatie of een pacemaker.