Verloren Jaren
Leven met een psychiatrische aandoening – Verloren Jaren?
Jaarlijks krijgen zo’n 3000 Nederlandse jongeren een eerste psychose. Hoewel dat vaak onverwacht lijkt te gebeuren, zijn er meestal toch voortekenen. Omdat deze vaak niet worden herkend, is hun leven al behoorlijk ontwricht wanneer ze hulp zoeken. Hoe eerder een psychose of de voortekenen daarvan wordt behandeld, hoe minder ingrijpend het is en des te beter de herstelmogelijkheden zijn.
In het voorjaar van 2010 ging de film Verloren Jaren in première. Het doel van de film is om in 75 minuten duidelijk te maken wat voor verwoestende invloed een eerste psychose kan hebben op het leven van jongeren.
Het scenario van de dramafilm is gebaseerd op ervaringen van Bas Labruyère. De 35-jarige regisseur heeft de ziekte schizofrenie en heeft zelf te kampen gehad met psychosen. Pas na drie jaar liet hij zich opnemen in een psychiatrische kliniek. Na zijn herstel schreef hij een brief om zijn ervaringen met zijn familie en vrienden te delen. Gestimuleerd door zijn behandelaar Wim Veling, besloot hij de brief te verfilmen.
Verloren Jaren is de eerste film waarbij de kijker door de ogen van een ervaringsdeskundige een psychose ervaart. Het project wordt ondersteund door Haagse Parnassia, psycho-medische zorg, en is tot stand gekomen dankzij steun van AstraZeneca, Stroom Den Haag, Fonds Nuts Ohra en Stichting Koningsheide. Met de film willen de betrokkenen aandacht vragen voor de eerste tekenen van psychosen. De film is geproduceerd door JensenFrisbee in samenwerking met Parnassia en is zien zijn op www.verlorenjaren.nl
AstraZeneca heeft de film mede mogelijk gemaakt omdat wij hopen dat men meer alert wordt op mogelijke signalen van beginnende psychosen en dat deze sneller worden opgepikt. Hoe eerder een psychose wordt behandeld, hoe beter dat is voor het verloop van de ziekte. De film is niet alleen voor de jongeren gemaakt, maar juist ook voor hun omgeving. Veel mensen snappen pas na het zien van de film wat het is om een psychose te hebben.
Inmiddels is de film tientallen keren getoond in psychiatrische instellingen voor behandelaren en het verplegend personeel, op universiteiten en bij andere gelegenheden. Zelfs mensen die direct te maken hebben met psychiatrisch patiënten geven aan pas na de film echt begrip te hebben gekregen voor de problematiek van jongeren met een psychose.
